fot.

Idąc ulicą podświadomie zwracamy uwagę na osoby mijające nas. Mimowolnie oceniamy ich posturę , urodę myśląc „ładny, brzydki, chudy, gruby”.
Od wieków wiadomo, że pożywienie powinno służyć zaspokajaniu głodu. W naszych czasach stało się sposobem walki ze stresem, problemami.
Jemy z okazji ślubu, komunii, chrztu, urodzin, imienin... Jemy przed telewizorem czy komputerem aby wynagrodzić sobie ciężki dzień w szkole,na uczelni, w pracy. Coraz częściej korzystamy z barów typu „fast food” -miejsc, które pozwalają na szybkie zabicie głodu, ale czy tylko na to? Zastanówmy się ilu z nas kończy na porcji, która zaspokaja nasz żołądek?
Odpowiedź jest prosta- niewielu.

Powszechna w naszych czasach stała się plaga otyłości. W naszym społeczeństwie wykreował się obrazek człowieka zza biurka. Wyobraźmy sobie takiego człowieka- nazwijmy go Jacek. Nasz bohater po pracy samochodem jedzie do domu, zachaczając po drodze o sklep aby nabyć jakąś słodka przekąskę. Po powrocie nie ma już siły na ćwiczenia, bo przecież już tyle dziś zrobił. Weekendy , zamiast w parku, bądź na plaży spędza przed telewizorem- przecież Jacek musi odpocząć po męczącym tygodniu.
Jest jeden problem, nasz bohater nie wie jak bardzo sobie szkodzi... nie wie, że skraca swoje życie...
Stwierdzono, że otyłość zwiększa ryzyko chorób układu krążenia, zawałów, cukrzycy, a nawet niektórych typów nowotworów .
Ponadto otyli ludzie staja się bardziej powolni, rozleniwieni, tracą chęć życia. Podziwiając osoby, które wykreował świat show-biznesu, tracą pewność siebie, coraz rzadziej pokazują się publicznie, obawiając się tego,że społeczeństwo nie doceni ich wnętrza, dostrzegając jedynie to co widać na pierwszy rzut oka.
Chcą schudnąć, ale strach przed kolejną porażką jest tak silny, że wola zamknąć się w swoich czterech ścianach w towarzystwie tych wszystkich przysmaków, które stały się częścią ich życia...

Po drugiej stronie spotykamy się z bohaterami innej bajki. Osobami, które na przekór otoczeniu, z premedytacją, dobrowolnie doprowadzają swój organizm do stanu totalnego wyniszczenia. Osobami, które pod wpływem mediów i znanych ikon mody głodzą się. Osobami, które za wszelka cenę chcą być idealne....w swoich oczach.
Nie są w stanie pojąć tego, że zapętlają się w swoich działaniach tak bardzo....popadając w chorobę, która od wielu lat króluje w rankingach popularności wśród młodych osób- anoreksje. Zaczyna się od zwykłej diety-cud, metody bardzo rozreklamowanej i dostępnej. Wystarczy w wyszukiwarce wpisać ”dieta” po czym staje przed nami otworem kilkaset stron poświęconych temu terminowi.
Zaczyna się niewinnie, wyznaczamy cel, dążymy do idealnej wagi, a gdy ją osiągamy ... chcemy więcej. Nasz organizm przyzwyczaja się do dawki pożywienia, którą mu podajemy, przestajemy chudnąc- jemy jeszcze mniej... i tak w kółko. Przestajemy kontrolować swoje poczynania, nie ma odwrotu, w naszych głowach pojawia się myśl, że jeżeli zaprzestaniemy w drastyczny sposób katować swój organizm, wrócimy do tego co było wcześniej, staniemy się znów nijaką, otyłą osobą z kompleksami .
Jesteśmy dumni z tego jak zaczyna odbierać nas otoczenie. Komplementy”jak ty schudłaś”, czy „wspaniale wyglądasz” utwierdzają nas w przekonaniu, że to co robimy jest dobre. Po pewnym czasie komplementy ucichają, ludzie przestają patrzeć z zachwytem, w ich oczach pojawia się zmartwienie, w oczach najbliższych strach.
Pojawia się pytanie, dlaczego?
Według osoby chorej zainteresowanie spada, ponieważ wcale nie wygląda dobrze. Powód jest jeden- dalej jest za gruba.
Nie zdaje sobie sprawy, że troska ludzi spowodowana jest pogłębiającą się chorobą...chorobami, które zaatakowały psychikę i ciało.

Zastanówmy się chwilę....czy dwie skrajności:otyłość, anoreksja, mimo wielu różnic nie są tak naprawdę podobne. Chore osoby potrzebują terapii, która pomoże wydostać się z pułapki, którą zastawiła na nie psychika. Bardzo ważne jest wsparcie bliskich,przyjaciół, znajomych, którzy pomogą przezwyciężyć słabości, wyciągną z sideł...

db